WIKLINIARSTWO

 

Wikliniarstwo jest jedną z technik zaliczanych do plecionkarstwa, w ramach którego wyrabia się przedmioty z różnych materiałów (poza wikliną np. z korzenia sosny, słomy, łyka lipowego czy młodych pędów leszczyny). Niegdyś było nieodzowną umiejętnością mieszkańców wiejskich zagród, którzy wyrabiali w ten sposób kosze służące do przenoszenia i przechowywania pożywienia, ale też naczynia, elementy sprzętu rybackiego, a nawet płoty. W XIX i XX w. upowszechniły się wiklinowe meble: krzesła, fotele, stoliki czy szafki. Surowiec do  plecenia dostarczała natura – w pędy wierzby zaopatrywano się nad brzegami rzek, a w XX w. także na specjalnych plantacjach. Wiklinę ścinano późną jesienią i przechowywano powiązaną w snopki w szopach lub stodołach. Przed wyplataniem należało ją przygotować: namaczano pędy, aby nadać im giętkość, sortowano według grubości i długości, a następnie korowano, czyli pozbawiano kory. Wyplatane przedmioty mogły być dekorowane z wykorzystaniem splotów ozdobnych lub kolorów wplatanych witek.

(oprac. na podst. „Ginące zawody w Polsce” Zbigniewa Adama Skuzy, wydawn. Sport i Turystyka MUZA SA, Warszawa 2008 r.)

 

Zajęcia z wyplatania poprowadził Janusz Wiśniewski.

 


AdmirorGallery 4.5.0, author/s Vasiljevski & Kekeljevic.

 

Organizator

Partner

Współorganizatorzy