GARNCARSTWO

 

Garncarstwo to rzemiosło i technika wyrabiania naczyń glinianych, przede wszystkim do użytku codziennego. Umiejętność obróbki gliny na ziemie polskie przynieśli Celtowie w II w. p.n.e. Służyła ona głównie wykonywaniu garnków. Początkowo zajmowały się tym kobiety, a ok. tysiąc lat temu pojawili się ludzie, którzy obróbkę gliny zaczęli traktować jako zawód. Od tamtego czasu garncarzami zostawali głównie mężczyźni, a samo garncarstwo uważa się za najstarsze i najwcześniej wyodrębnione rzemiosło. W miarę upływu czasu rozwijała się technologia związana z obróbką gliny i wypalaniem naczyń. Do podstawowych form należały dzieżki, naczynia służące do przechowywania, dzbanki i bańki, garnki do gotowania pożywienia, miski do spożywania pokarmu, dwojaki – dwa połączone dużym uchem garnki, służące do przenoszenia posiłku dla pracujących w polu. Wytwarzano też naczynia ozdobne, barwnie malowane, które pełniły funkcje dekoracyjne i świadczyły o zamożności gospodarza oraz zabawki gliniane (ptaszki, gwizdki, posążki, itp.). Upadek garncarstwa nastąpił wraz ze zmianą mody na tworzywa, z których produkowano naczynia stołowe i kuchenne. Na przełomie XVII i XVIII w. zaczęto gustować w metalu, szkle, kamionce, fajansie i porcelanie. W XIX w. wyroby ręczne zostały wyparte przez produkcję fabryczną (głównie w miastach) i rozpoczął się stopniowy spadek znaczenia zawodu garncarza.

(oprac. na podst. „Ginące zawody w Polsce” Zbigniewa Adama Skuzy, wydawn. Sport i Turystyka MUZA SA, Warszawa 2008 r.)

 

Warsztaty z garncarstwa w ramach projektu poprowadził Józef Dzieciątkowski.

 


AdmirorGallery 4.5.0, author/s Vasiljevski & Kekeljevic.

 

Organizator

Partner

Współorganizatorzy