DOMOWY WYPIEK CHLEBA

 

Pieczenie chleba należało do jednej z ważniejszych czynności domowych. Chleb pieczono zwykle z mąki żytniej razowej, zamożniejsi piekli go raz na tydzień, a biedniejsi – co dwa tygodnie lub rzadziej. W przypadku słabych plonów lub wojen pieczono go tylko z okazji ważniejszych świąt i dużych prac gospodarskich, dodając do ciasta chlebowego roztarty bób, groch, żołędzie, perz, lebiodę czy popiół drzewny, aby oszczędzić ziarno żyta.
Chleb pieczono w sobotę, ale pracę nad nim zaczynano wcześniej. W piątek wieczorem robiono rozczyn, sporządzany z zakwasu, na który składały się resztki surowego ciasta, przechowywane w dzieży po poprzednim wypieku, ciepła woda (czasem po ugotowanych ziemniakach) i mąka. Dodawano także serwatkę lub zsiadłe mleko. Tak przygotowany rozczyn dojrzewał aż do rozpoczęcia procesu fermentacji. Wówczas dosypywano drugą część mąki i wyrabiano ciasto, które następnie pozostawiano do wyrośnięcia. Przed włożeniem do pieca podzielone na bochenki ciasto przekładano do słomianych, wiklinowych lub glinianych foremek, w których powtórnie rosło. Przed pieczeniem smarowano wierzch wodą lub słoniną, co dawało po upieczeniu gładką i lśniącą skórkę. Chleb pieczono na liściach kapusty, chrzanu lub dębu około dwóch godzin.

(oprac. na podst. „Ginące zawody w Polsce” Zbigniewa Adama Skuzy, wydawn. Sport i Turystyka MUZA SA, Warszawa 2008 r.)

 


Spotkanie dotyczące tradycyjnego wypieku chleba prowadziła pani Pelagia Olejniczak.

 

 


AdmirorGallery 4.5.0, author/s Vasiljevski & Kekeljevic.

 

Organizator

Partner

Współorganizatorzy